W zachwytach nad kondycją i wydajnością przemysłu zbrojeniowego sekundował Prezydentowi minister obrony gen. bryg. Ahmad Wahidi, który oznajmił, iż Iran osiągnął już samowystarczalność w produkcji broni i mógłby ją obecnie eksportować nawet do ponad 50 krajów świata.

Ujawniono, że nowy bezpilotowy bombowiec jest napędzany silnikiem odrzutowym i może atakować uprzednio zaprogramowane cele naziemne. Może lecieć na dużej wysokości, ma bardzo daleki zasięg, a jego długość oszacowano na ok. 4m. Według nieoficjalnych informacji, silnik Tolue-4 (-5?) nadaje bsl wysoką prędkość poddźwiękową, ok. 1000 km/h i zasięg ok 1000 km. Można go uzbroić w cztery pociski manewrujące i dwie bomby o wadze 115 kilogramów każda. Samolot bezzałogowy nazwano Karrar (napastnik). Pochodzi ona od pseudonimu pierwszego imama Szyitów – Alego. Choć prezentowany model wyposażony jest w konwencjonalna bombę, to nietrudno sobie wyobrazić, że z racji relatywnie niskich kosztów jego wytworzenia, można go użyć, jako masowego nośnika broni biologicznej czy chemicznej.

Program rozwoju zbrojeń, Teheran rozpoczął podczas wojny z Irakiem w latach 1980-82, by zniwelować skutki nałożonego przez USA embarga na dostawy broni. W latach dziewięćdziesiątych Iran rozpoczął produkcję pojazdów typu Zulfiqar 1. Bazują one na podwoziu amerykańskiego czołgu M 60 (poprzednika słynnego M 1 Abrams), są jednak wyposażone w udoskonalone rosyjskie działo i wieżę rodzimego projektu. Obecnie Iran produkuje już udoskonalone wersje czołgu: Zulfiqara 2 i Zulfiqara 3. W jednostkach liniowych zdania bojowe realizuje transporter opancerzony - własnej produkcji - Borach bazujący na rosyjskim BWP-1 oraz działa samobieżne Raad 1 (kal. 122 mm) i Raad 2 (kal. 155 mm).

Największym osiągnięciem irańskiego przemysłu zbrojeniowego są jednak konstrukcje lotnicze. Wśród nieznanych i nie występujących w popularnych zestawieniach samolotów są m.in. Azarakhsh ( dwuogonowa wersja amerykańskiego myśliwca F-5 „Tiger” ) a także niezwykle nowoczesny samolot szkolno-bojowy Shafaq. Dysponując amerykańskim helikopterem AH-1 Cobra, Iran rozwija również projekt śmigłowca bojowego Toofan oraz Shahed 285.

Irańskie wojska odnotowują stały postęp w rozwijaniu techniki rakietowej oraz w zdobywaniu kontraktów na zakup broni tego typu. Podejrzewa się, że Iran otrzymał cztery rakiety S-300 ziemia-powietrze od Białorusi i z "innych źródeł". Ciągle nie została rozwiązana kwestia podpisanego przez to państwo kontraktu z Rosją na dostarczenie baterii ów rakiet, które są w stanie śledzić równocześnie 100 celów i zwalczać samoloty na odległość 120 kilometrów. Stanowiska bojowe wyposażone w te wysoce zaawansowaną technologicznie broń, miałby chronić irańskie instalacje jądrowe przed ewentualnym atakiem. Jak Rosja ustosunkuje się do uchwalonych przez Radę Bezpieczeństwa ONZ nowych sankcji wobec Iranu? Przedstawiciele „część” władz rosyjskich utrzymują, że uchwalone wobec Iranu sankcje, w związku z kontynuowaniem przez ten kraj programu nuklearnego, nie stanowią przeszkody dla sprzedaży systemów S-300, gdyż jest broń o charakterze defensywnym. Rosja zrealizowała już kontrakt na dostawy do Iranu wyrzutni rakiet przeciwlotniczych Tor-M1, dostarczając w końcu grudnia zeszłego roku ostatnią partię tych pocisków, zamykając tym samym wykonanie kontraktu o wartości 700 mln dolarów

Iran dokonał również szeregu udanych prób pocisków rakietowych ziemia - ziemia. Testowano rakiety krótkiego zasięgu (150-170 km) Tondar-69 i Fateh-110; Shahab-1 i Shahab-2, mające zasięg 300-700 km. Serię testów zakończyło wystrzelenie pocisku średniego zasięgu Shahab-3, którego zmodernizowana wersja ma zasięg 2100 km. Iran prowadzi również pracę nad pociskami Shahab-4, Shahab-5, a z niepotwierdzonych informacji wynika, że rozpoczęto również prace nad generacją Shahab-6, który ma być pociskiem międzykontynentalnym. Rozwój techniki rakietowej, Iran zawdzięcza wsparciu Korei Północnej, od której otrzymał technologię produkcji pocisków Rodong-1 i międzykontynentalnego Taep’o-dong 2. Na bazie techniki wojskowej Shahab Teheran realizuje projekt Safir, służący eksploracji kosmosu, rozwojowi komunikacji i nawigacji satelitarnej. Całkiem niedawno, bo 20 sierpnia, odbył się udany test nowego pocisku ziemia-ziemia Qiam1. Pociski tego typu mają znaleźć się w irańskim arsenale obok dotychczas produkowanych rakiet o zasięgu wystarczającym do uderzenia w Izrael. Nowy typ pocisku został wyposażony w inteligentny system nawigacji i naprowadzania na cel.

Znaczącą siłą militarną stanowi marynarka wojenna Iranu i powiązane z jej działaniami wojska desantowe wyposażone m.in. w poduszkowce typu Younes 6. Siły morskie rozwijają irański program rozwoju okrętów podwodnych produkując dwa ich typy Nahang i Ghadir, które uzbrojone są w torpedy Noor i Kowsar. Teheran posiada również nowoczesne, rosyjskie okręty podwodne klasy Kilo wyposażone w jedne z najszybszych torped kawitacyjnych Hott. Okrętami o największym potencjale bojowym są fregaty rakietowe np. Alvand oraz jednostki typu Mowdge, takie jak niedawno zwodowany, wielozadaniowy niszczyciel Jamaran o wyporności 1.420 ton. Statek ten wyposażony jest w lądowisko dla helikopterów, nowoczesny radar i system kierowania ogniem. Na jego uzbrojenie składają się prócz działa kal. 76 mm, wyrzutnie torped i pocisków kierowanych woda-woda Nasr 2, środki zwalczania okrętów podwodnych oraz rakietowe systemy obrony przeciw lotniczej. Iran posiada dziesiątki mniejszych okrętów w tym 48 okrętów wyposażonych w pociski rakietowe służące zwalczaniu innych jednostek nawodnych.

Od dłuższego czasu Teheran ulepsza amunicje artyleryjską, rozwija technologię pocisków kierowanych, zwiększając ich zdolność do niszczenia opancerzenia. Seria Toophan - obecnie typ 5 - jest wysoce niezawodnym środkiem, służącym do zwalczania broni pancernej w tym czołgów najnowszej generacji. Iran opracował również pocisk naprowadzany laserowo Qaem, który skutecznie zwalcza helikoptery.

W sierpniu tego roku rozpoczął się proces wypełniania paliwem atomowym instalacji w wybudowanej przez Rosjan elektrowni w Buszerze. Teheran zapewnia, że chodzi o wykorzystanie energii atomowej jedynie w celach pokojowych. Proces załadunku paliwa będzie trwał do końca września.