Trzeba słuchać wszystkich wokół, nie można mieć własnego zdania. A jak już się je ma, to można napisać je z błędami. Dobrze gdy to zdanie jest krótkie, bo w długim można zrobić jeszcze więcej błędów. Szczególnie gdy nie jest się zbyt zdolnym. Tak więc własnego zdania najlepiej w ogóle nie mieć. I niewiele też trzeba chcieć, bo wtrącać się też nigdzie nie można.

W ogóle żeby nadawać się na prezydenta trzeba mieć jakieś dziwne pasje – łowiectwo. Albo jedzenie obiadów żony. Najlepiej gdy tym obiadem jest bigos. Takim daniem to można pochwalić się innemu prezydentowi, np. Stanów Zjednoczonych. Tylko niestety pomóc w tych przechwałkach musi tłumaczka, bo angielskiego znać nie można – co udowadnia już premier. Wszystko nie tak z tą prezydenturą.

Więc co Ci ludzie w tym urzędzie widzą?? Kiedyś kusiła władza, dziś tak owej byle prezydent nie ma. Chociaż może to kwestia osobowości … ?

Chociaż nie. Już wiem! Żeby być prezydentem trzeba być dziecinnym! Właściwie to trzeba lubić się bawić. Najlepiej w grę „Donald mówi…”* ‘Bo kiedy pytają mnie’ co lubię w swojej pracy ‘odpowiadam’ – swobodę ! *pamiętacie grę „Simon mówi…” w której wydawało się innym polecenia? Tak, o to mi chodziło.