Leczył nieuleczalnie chorych lekami własnej produkcji, przepowiadał przyszłość, odnajdował zagubione rzeczy i osoby. Oficjalnie znany jako grafolog sądowy i neuropata.
Franz Bardon, urodzony 1 grudnia 1909 roku w mieście Opava w Czechach. Syn Viktora Bardona i Hedwiki Herodkowej, zapamiętany pod pseudonimem mistrz Frabato, będącym skrótem złożonym ze słów Franz (FRA), Bardon (BA), Troppau¹ Opava (TO).
Wokół Bardona krąży mnóstwo legend i nieprawdopodobnych historii, które bardziej zamazują niż tworzą rzetelny obraz jego osoby. Najwięcej informacji pochodzi od jego dwóch uczniów, dr M.K. i Lumira Bardona, syna tajemniczego mistrza, którzy jeszcze długo po śmierci nauczyciela kontynuowali jego dzieło. Wiadomo również, że Bardon miał asystentkę Ottie Votavovą, która jednak wolała nie publikować o nim informacji. Syn Lumir wspomina ojca ciepło i z wielkim szacunkiem, jako człowieka zawsze gotowego pomagać ludziom. Jednak mistrz nie należał do ludzi uległych. Wiódł raczej życie samotnika, ściśle oddanego temu co, jak twierdził, było nie tylko sensem, ale i zadaniem jego życia. Nie mieszkał z żoną i dziećmi, a jego kontakty z rodziną były równie rytualne jak samo jego życie. Jego własnym domem zajmowała się wynajęta przez niego gosposia. Ona również stała się powiernikiem jego tajemnic.

Swoją karierę rozpoczął jako iluzjonista. Jego występy ściągały tłumy publiczności żądnych emocji, których Frabato zawsze dostarczał. Dla widzów był tylko magikiem, sztukmistrzem pozoru i złudy, a kim był naprawdę?
Lumir Bardon, który towarzyszył mu nie tylko jako syn, ale także jako uczeń, wspomina, że świat ojca przypominał bardziej świat baśni i nieprawdopodobnych zjawisk. W książce zatytułowanej „Wspomnienia o Franzu Bardonie” napisał:
„Raz, gdy chodziliśmy po kopalni, ojciec powiedział, że są tam gnomy. Innym razem powiedział mi, że gdy siedział w samochodzie, rusałka sprowadziła na samochód błyskawicę, gdyż wykonała dla niego pewne przysługi, a on zapomniał jej podziękować.”²
„Ojciec powiedział mi również, że podpis pod dedykacją dla jego matki, jaki złożył w swej drugiej książce, był dokładnie taki, jakiego używał jako Różokrzyżowiec w jednym z wcześniejszych wcieleń.”³

Jego drugi uczeń, ukrywający się pod pseudonimem dr M.K., wspomina mistrza z jego bardziej racjonalnej, przynajmniej w pewnym stopniu, strony:
„Pamiętam przypadek, gdy w październiku pewnego roku widziałem w jego domu dyplomowaną pielęgniarkę. Cierpiała na stwardnienie rozsiane – jest to choroba bardzo trudna do uleczenia, a większość ludzi uważa ją za nieuleczalną. Lecz na Sylwestra tego samego roku, po przyjęciu lekarstw od Mistrza, poszła z mężem na bal i tańczyli do wczesnych godzin porannych. Mistrz leczył głównie te biedne dusze, które zwyczajna medycyna uważała za nieuleczalne. Cierpiący ludzie przychodzili do niego po pomoc z różnych krajów Europy. Stał się znany przez to, że każdego leczył najlepszymi środkami.”⁴

Dr M.K. zapamiętał swojego nauczyciela jako człowieka wesołego, ale wymagającego. Jak sam pisze, dużo czasu zajęło mu przekonanie mistrza o swojej dojrzałości i pełnym oddaniu naukom tajemnym. Wspomina, że podczas pierwszej lekcji Frabato zadał mu następujące ćwiczenie: najpierw kazał mu skupiać się po pół godziny na kolorach tajemnych elementów (ziemia, woda, powietrze i ogień), a następne pół godziny odnajdywać pustkę umysłu. Później kazał mu odejść i wrócić dopiero po osiągnięciu doskonałości w owym ćwiczeniu.
Sam Bardon o sobie pisał niewiele, większość jego dzieł poświęcona była filozofii hermetyzmu, której - jak twierdził - był powiernikiem. Niestety, większość napisanych przez niego książek uległa zniszczeniu lub zaginięciu podczas drugiej wojny światowej. Hermetyzm, filozofia starożytnego Egiptu i Grecji, była dla Bardona specyficznym rodzajem hobby ukierunkowanego na stawanie się doskonalszym dla dobra ludzkości. Zajęciu temu poświęcił całe swoje życie. Czy jednak cel osiągną?
Uważał się za prawdziwego maga. W swoim domu produkował leki uzyskiwane z ziół, robił amulety i magiczne zwierciadła, instrumenty do magnetyzowania i elektryzowania, a wszystko po to, by jak najskuteczniej wypełnić swoją ziemską misję. W swoim domu przyjmował też pacjentów i gości z zagranicy, dokąd wiadomości o jego istnieniu również docierały. Pomimo całej tej niezwykłości, jaka towarzyszyła jego osobie, można w nim było też dostrzec zwykłego schorowanego człowieka. Często zarzucano mu, że cuda, jakich dokonuje, muszą być wynikiem czarów lub kontaktów z diabłem, a ceną, jaką za ten przywilej płaci, jest jego własny, lichy stan zdrowia. Bardon tłumaczył, że jego choroby wynikają z faktu przyjęcia takiego, a nie innego ciała wraz z jego karmicznymi długami. Jednak raz jeden pokusił na użycie leku własnej roboty, czego konsekwencją było niestety powstałe w ten sposób niedociśnienie, towarzyszące mu już do końca życia. Jego słabością były papierosy produkowane z korzeni tytoniowca, które wypalał w ilości nawet do 60 dziennie. Inną jego słabością, była mocna kawa.
Ostatecznie jego działalność zakończyła druga wojna światowa. Podobno sam Adolf Hitler zaproponował mu współpracę i swoje wsparcie wzamian za pomoc w wygraniu wojny. Bardon odmówił, skazując się tym samym na szykany ze strony nazistów i ostatecznie uwięzienie w obozie koncentracyjnym. Pod koniec wojny zostaje skazany na śmierć, do egzekucji jednak nie dochodzi. Obóz zostaje odbity przez wojska sowieckie, a sam Bardon wydostaje się na wolność, którą, niestety, nie cieszy się zbyt długo. W kwietniu 1958 roku zostaje aresztowany przez władze rosyjskie pod pretekstem produkcji leków przy użyciu alkoholu, za który nie płacił podatków. Dodatkowo zarzucono mu wysłanie do Australii listu szkalującego ówczesne władze komunistyczne Czechosłowacji. Umiera trzy miesiące później w szpitalu więziennym w Brnie na zapalenie trzustki.

Kim był Frabato? Iluzjonistą, oszustem czy potomkiem Hermesa, twórcy hermetyzmu? Jego spektakularne pokazy, magnetyzm i silna osobowość przyciągały tłumy. Dobroć i współczucie dawały nadzieję wielu schorowanym jego pacjentom. Nie sposób jasno określić kim był Franz Bardon, tym bardziej, że filozofia, której się w pełni poświęcił, nie jest kursem sztuczek magicznych lecz trudną dyscypliną, której tajemnice może pojąć tylko wytrenowany umysł. Dla mnie Frabato pozostanie kimś nieodgadnionym. Możliwe, że on sam pozostawił po sobie dokładnie tyle, ile chciał. Jego nauki są pełne optymizmu i wiary w ludzkie zdolności, które sami ograniczamy poprzez swoje lenistwo umysłowe i cielesne. Tkwiący w nas zwierzęcy magnetyzm zwykł określać najdoskonalszą cechą ludzką, która im bardziej świadoma, tym bardziej twórcza i wzbogacająca ducha się staje. Leszek Kołakowski twierdzi, że ludzie prości obcują z tą częścią swojego istnienia, która dla intelektualisty jest zakryta. Różnica polega na tym, że człowiek prosty choć skarby ma w dłoni, nie jest ich świadomy. Intelektualista zaś, pracując nad swoim umysłem, ma możliwość istotę skarbów zrozumieć, a przez to stać się ich posiadaczem.
Proszę pozwolić mi zakończyć tą skromną opowieść o tajemniczym człowieku słowami samego mistrza, słowami samego mistrza, które należą do moich ulubionych:
„Pragnienie osiągnięcia poziomu doskonałości czy też maksymalnego zbliżenia się do niej, jest wrodzone. Decyzja o dążeniu do osiągnięcia doskonałości powstała w twoim przeszłym życiu. Cecha ta pojawia się podczas dojrzewania. Rozwijasz pragnienie, by poznać siebie i by mierzyć swoją moc. Może to nawet prowadzić do prób odnalezienia swojego punktu krytycznego. Podobnie jak niektórzy gracze siatkówki przyczepiają sobie do nóg ołowiane ciężarki podczas ćwiczeń – próbujesz przezwyciężyć samego siebie. I jest to właściwa droga!”⁵