Pierwsze pytanie, jakie stawia sobie przeciętny kibic siatkówki w Polsce, brzmi: Czy panie są w stanie powtórzyć sukces panów i zdobyć złoty medal? Na odpowiedź zapewne przyjdzie nam poczekać przynajmniej do meczu grupowego z Holandią, kiedy poznamy rzeczywistą siłę naszego zespołu. Jeśli o mistrzostwie decydowałaby analogia, to Polki triumf miałyby w kieszeni... Ale tak łatwo nie będzie.</akapit>

Analogie, czyli nowy trener, kontuzje gwiazd, głód sukcesu</akapit>

Daniel Castellani objął kadrę Polski po zakończeniu sezonu ligowego i w ciągu niespełna czterech miesięcy swojej pracy doprowadził naszych siatkarzy do zwycięstwa w Mistrzostwach Europy - imprezy, której nigdy wcześniej wygrać się nie udało. Od samego początku los rzucał mu kłody pod nogi. Najpierw kontuzja wykluczyła z gry podstawowego atakującego, Mariusza Wlazłego. Później okazało się, że uraz barku Michała Winiarskiego jest poważniejszy niż początkowo sądzono i konieczny był zabieg. Na domiar złego w sparingowym meczu z Bułgarią Sebastian Świderski zerwał ścięgno Achillesa i musiał poddać się operacji. Z drużyny mającej walczyć o tytuł wypadło trzech kluczowych zawodników, bez których, jak się wydawało, nie mamy co myśleć o podium. Ale powołana w ich miejsce młodzież, z Bartkiem Kurkiem na czele, spisywała się rewelacyjnie. Doświadczenie nabyte w tegorocznej Lidze Światowej zaowocowało pewnością siebie i wiarą we własne możliwości już podczas Mistrzostw Europy w Izmirze. Wspierani przez Piotra Gruszkę, Daniela Plińskiego i Pawła Zagumnego zagrali turniej życia (przynajmniej jak do tej pory) i wprawili w stan euforii miliony Polaków.</akapit>

Podobnie jest z trenerem żeńskiej reprezentacji, Jerzym Matlakiem. W sezonie 2008/2009 wraz z Farmutilem Piła wywalczył trzecie miejsce w Mistrzostwach Polski i zaraz po ich zakończeniu objął posadę selekcjonera drużyny narodowej. Siatkarki również trapione były przez kontuzje. Ostatecznie na Mistrzostwach Europy nie zagrają m.in. gwiazda Serie A, atakująca Katarzyna Skowrońska - Dolata, Anna Podolec, Katarzyna Skorupa oraz Małgorzata Glinka, która niedawno urodziła dziecko. W atmosferze skandalu z gry w reprezentacji zrezygnowała dwukrotna mistrzyni Europy, Dorota Świeniewicz. Zawodniczka nie wytrzymała presji i po bezpardonowych atakach internetowych idiotów postanowiła zakończyć karierę. Dygresja: (abstrahując od tego, czy w ogóle warto przejmować się komentarzami pojawiającymi się w sieci, często przecież wypisywanymi przez kompletnego łamagę, który nie umie prosto odbić piłki) jak widzimy, „Polak - internauta - pseudokibic” potrafi, siedząc przed komputerem, jednym kliknięciem zniszczyć karierę jednej z najjaśniejszych gwiazd polskiej siatkówki ostatnich lat. W obliczu tych absencji trener Matlak musiał szukać zmienniczek. Zaufał m.in. młodej Joannie Kaczor i doświadczonej Oli Jagieło, a te jak do tej pory odwdzięczają mu się dobrą grą. I znów, połączenie doświadczenia Izy Bełcik, Eleonory Dziękiewicz czy Anny Barańskiej z młodością Asi Kaczor i Agnieszki Bednarek może przynieść wymierne skutki.</akapit>

Na pierwszy rzut oka widać, że obie nasze seniorskie reprezentacje przechodzą podobną drogę przed najważniejszym turniejem w sezonie. Nowy trener, absencje niekwestionowanych gwiazd i podobna filozofia łączenia młodości z doświadczeniem to trop, który opłacił się w przypadku męskiej kadry. Czy i tym razem zda egzamin? Jakie są nasze oczekiwania i jak przedstawiają się nasze szanse?</akapit>

Oczekiwania i szanse</akapit>

Polki zagrają w grupie A kolejno przeciwko Hiszpanii, Chorwacji i Holandii. Zarówno przyjezdne z Półwyspu Iberyjskiego, jak i z Bałkanów są zdecydowanie w zasięgu podopiecznych Jerzego Matlaka. Są to ekipy niżej notowane w światowym rankingu. Z Oranje będzie wojna i okazja do rewanżu za dwie tegoroczne porażki „biało - czerwonych”. W serii World Grand Prix, w Kielcach i w Hong Kongu, Holenderki łatwo zwyciężyły 3:0 i w całym cyklu zajęły wysokie 4. miejsce. Będzie to kluczowe spotkanie dla układu sił w kolejnej fazie rozgrywek, w której na trzy drużyny z grupy A czekają trzy z grupy C, a zagrają w niej: Rosja, Bułgaria, Belgia oraz Białoruś. - W walce o medal rzecz sprowadza się do dwóch meczów - z Holandią w pierwszej rundzie i Rosją w drugiej. Wygrana w jednym z nich powinna dać nam półfinał. Jeśli zwyciężymy obie ekipy to dojdziemy do czwórki z pierwszego miejsca - mówi były selekcjoner reprezentacji Polski i twórca jej największych sukcesów, Andrzej Niemczyk. Droga do najlepszej czwórki może nie jest specjalnie wyboista, ale są na niej dwie poważne przeszkody. A i Belgijki podczas turnieju eliminacyjnego do Mistrzostw Świata w Rzeszowie pokazały, że nie można ich lekceważyć.</akapit>

Przed Mistrzostwami Europy mężczyzn niewielu było odważnych, którzy wróżyliby „biało - czerwonym” triumf w całym turnieju. Michał Bąkiewicz mówił wprost, że „nikt nie postawiłby na nich złamanego grosza”. A jednak się udało, choć kibice i media nie były do końca przekonane, czy bez trzech armat stać Polaków na zwycięstwo. Dzięki temu presja była mniejsza, luz w grze większy, a w takich warunkach łatwiej o niespodziankę.</akapit>

Podobnie jest teraz z paniami. Tak naprawdę jedynym racjonalnym argumentem przemawiającym za polską kadrą jest przywilej własnej hali, gra przed najlepszą publicznością na świecie. Osłabienia są dość znaczne, a i tak Polki wymieniane są wśród faworytów. Ale jest też zła wiadomość - w gronie pretendentów do mistrzostwa wymienia się również Holenderki i Rosjanki, które znalazły się w naszej „połówce” tabeli. A w półfinale miejsca tylko dwa...

Skład Polek, szukamy liderki</akapit>

Obyło się bez większych niespodzianek. W obliczu licznych absencji trener Matlak nie miał znacznego pola manewru. Od początku swojej pracy z drużyną narodową stawiał na piętnaście zawodniczek, z jednej musiał zrezygnować. Padło na libero, Agatę Sawicką.

Pełny skład reprezentacji Polski na Mistrzostwa Europy przedstawia się następująco:</akapit>

rozgrywające: Milena Sadurek-Mikołajczyk, Izabela Bełcik;
środkowe: Eleonora Dziękiewicz, Agnieszka Bednarek-Kasza, Katarzyna Gajgał, Dorota Pykosz;
przyjmujące: Klaudia Kaczorowska, Anna Woźniakowska, Anna Barańska (kapitan), Aleksandra Jagieło;
atakujące: Joanna Kaczor, Natalia Bamber;
libero: Mariola Zenik, Paulina Maj.

Dziennikarze zastanawiają się, która zawodniczka może stać się liderką tej drużyny. Najczęściej pojawiają się dwa nazwiska: Barańska i Kaczor. Pierwsza, po rezygnacji Doroty Świeniewicz, została wybrana kapitanem zespołu. Trener bardzo jej ufa, a kibice pokładają olbrzymie nadzieje. W turniejach towarzyskich spisywała się ze zmiennym szczęściem - MVP turnieju w Piemoncie, chimeryczna postawa w cyklu World Grand Prix. Dysponuje potężną zagrywką, mocnym atakiem i stosunkowo równym, precyzyjnym przyjęciem. Jej mankamentem jest niski wzrost i częste bicie przed siebie, czego efektem są liczne bloki. Jeśli to poprawi ma wszelkie dane ku temu, by stać się takim liderem. Joanna Kaczor to z kolei bardzo młoda zawodniczka, która sezon w Muszyniance Fakro spędziła w kwadracie dla rezerwowych. Jednak w meczach reprezentacji rozkręca się z meczu na mecz, dostaje coraz więcej piłek i zdobywa zaufanie rozgrywających. Ma znakomite warunki fizyczne (188 cm). niestety często przytrafiają jej się proste błędy. Potrzebuje kilku piłek, aby wejść w mecz. Jeśli ma swój dzień to jest nie do powstrzymania dla rywalek. Ale tak naprawdę, czy lider w ogóle jest nam potrzebny? Jak pokazały ME mężczyzn, każdy mecz kreuje innego lidera, zawodnika, któremu "idzie". I w tym tkwi największa siła zespołu.</akapit>

Czy to możliwe, aby stać się siatkarską potęgą zarówno wśród panów, jak i pań? Jak mawiał Kazimierz Górski: - Dopóki piłka w grze... A zatem nie dywagujmy, nie zastanawiajmy się co będzie, tylko kibicujmy siatkarkom w każdym meczu, aby niesione dopingiem kilku milionów gardeł w hali i przed telewizorami wykrzesały z siebie wszystkie siły i walczyły o każdą piłkę. W końcu nawet przegrać, ale po walce to nie wstyd. Pierwszy mecz w piątek o 20. w Polsacie.</akapit>