Wyobraź sobie sytuację, kiedy podchodzi do Ciebie znajomy, spogląda Ci w oczy i zaczyna recytować: </akapit>

Białe wąsy, biała broda
Tylko śniegu nie ma - szkoda
Iskry sypią się z pod sań
Po asfalcie pędzi drań
Spieszył się bo pusto w worku,
ale teraz stoi w korku
(pisownia oryginalna) </akapit>

Padasz ze śmiechu. Nigdy wcześniej nie dostałaś/dostałeś tak idiotycznych życzeń. Przynajmniej nie na żywo. Co innego sms-em. Ale przecież przed telefonem głupio padać. Nawet ze śmiechu. A delikwent, który wysłał Ci ten wierszyk, ma poczucie, że zrobił przecudowny uczynek. Nie omieszkał przy tym włączyć funkcji „wyślij do wszystkich”. I w ten oto magiczny sposób 100 (liczba przykładowa) osób otrzymało od niego wierszyko-życzenia. Co z tego, że takie same? I tak wszyscy, wydaje się, są szczęśliwi. Do czasu... </akapit>

...kiedy przyjdzie do Ciebie kolejny sms. A w nim taki sam wierszyk jaki już dostałaś/dostałeś. A może to przypadek? Jednakowe myśli mieli? I wtedy trzecia wiadomość. Całkiem przypadkowo identyczna jak dwie poprzednie. I wtedy krew Cię zalewa... </akapit>

Przykro to stwierdzić, ale tak właśnie wygląda nasza świąteczna rzeczywistość. Jesteśmy zabiegani i nawet w święta nie potrafimy się zatrzymać, żeby złożyć szczere życzenia znajomym, bliskim, którzy z jakiś względów Wigilię spędzają w innym miejscu. Paradoksalnie przepisanie wierszyka zajmuje więcej czasu niż napisanie pozornie głupiego, acz bardziej szczerego, prostego „Wesołych Świąt”. A może to z lenistwa? Nie musimy myśleć, co napisać, tylko bezmyślnie wklepujemy tekst do komórki. Wielu wstydzi się napisać „Wesołych Świąt”, trudzi się na skomplikowane sentencje. Po co? Liczy się pamięć, a nie piękno zdania. Realna pamięć, a nie „wyślij do wszystkich”. W końcu wszyscy to nikt. </akapit>

Janusz Panasewicz śpiewa: W biegu dni traci sens to, co najpiękniejsze jest. Oczywiście, mógłbym posłużyć się tym cytatem i powiedzieć, że życzę Wam, abyście nieustannie nadawali sens temu, co najpiękniejsze, ale... powiem po prostu: Wesołych Świąt. </akapit>