Ogłoszono nominacje do tegorocznych Fryderyków* - teoretycznie najważniejszych nagród polskiego przemysłu fonograficznego. Słowo "teoretycznie" przybrało w tym roku bardzo na znaczeniu. Nominacje do Fryderyków 2010, a przynajmniej ich część, z praktyką słuchania muzyki, nie mają bowiem nic wspólnego.

Nie znam nazwisk osób, które decydują o tym, który zespół/artysta i które płyty otrzymują nominacje i w finałowej rozgrywce walczą o statuetkę. Nie znam i w zasadzie znać nie chcę, bowiem wiedza taka nie jest warta zajmowania miejsca w moim mózgu (jakkolwiek to zabrzmiało, tak właśnie jest). Jak niepewny jestem nazwisk tych ludzi, tak pewny jestem już rzeczy innej. Otóż persony te, to typowi teoretycy słuchania muzyki, z praktyką nie mający nic a nic wspólnego.

Rok 2009 w polskiej muzyce zdominowało kilka tytułów płyt, do tego dwa, może trzy zespoły i soliści, których można na palcach jednej ręki zliczyć. Taka jest niestety prawda - rozpieszczani nie jesteśmy, ale narzekać też nie ma na co. Używając metaforyki biblijnej - bywały już lata chudsze. Nie dziwi w tej perspektywie duża ilość nominacji dla zespołów Hey i Behemoth oraz Tomka Lipińskiego. Gdy dołożymy do tego jeszcze takie nazwy, jak Kapela Ze Wsi Warszawa i Sofa oraz nazwiska: Gaba Kulka, Tymon Tymański i Adam Ostrowski (czyli O.S.T.R.), wydać może się, że plebiscyt ten utrzymany jest na naprawdę wysokim, jak na polskie warunki, poziomie. Czytamy więc sobie listę kategorii i nominowanych, wszystko jest ładnie, ba - nawet momentami ambitnie, i nagle ogarnia nas przerażenie i zadajemy sobie pytanie - przepraszam za słowa - co, <I>kur** mać, wśród nominowanych robi nazwisko Borysa Szyca? Czy do nagród przyznawanych za okres minionych dwunastu miesięcy, w których debiutowały na polskiej scenie takie zespoły i tacy soliści, jak np.: The Black Tapes<link>, Setting The Woods On Fire, TeTris, Małpa, Mika Urbaniak i Indigo Tree, faktycznie nie było kogo nominować? Nikt z powyższej grupy (którą to stworzyłem naprędce, bez dłuższego zastanawiania się) nie nagrał płyty ciekawszej pod względem muzycznym, lepszej pod względem technicznym i wnoszącej, pod każdym innym możliwym względem, do polskiej muzyki coś więcej, niż "Feelin’ Good", co pozwoliłoby zająć im miejsce Szyca wśród nominowanych do nagrody Nowa Twarz Fonografii?

Śmiem twierdzić, że teoretyczny piosenkarz Szyc, z jego teoretycznie lepszą pod względem muzycznym płytą od pozostałej reszty debiutów, został nominowany do Fryderyka (powtarzam raz jeszcze - teoretycznie najważniejszej polskiej nagrody związanej z fonografią) przez teoretycznego znawcę (lub co gorsza znawców!) polskiej muzyki rozrywkowej, który płyt w roku 2009 słuchał też jedynie teoretycznie (prawdopodobnie czytając jedynie tytuły).

Nie mam nic przeciwko nagrywaniu krążków przez aktorów, aktorki i ludzi wszelkich innych zawodów, którzy na co dzień ze sceną muzyczną nie mają nic wspólnego. Jeśli jest na to popyt, jakaś wytwórnia na tym zarabia, płacąc dzięki temu pensje swoim pracownikom - niech takie albumy powstają i trafiają do sprzedaży. Bądźmy jednak rzetelni w swojej pracy i nie pomijajmy w ostatecznym rozrachunku pozycji wartościowszych na rzecz słabej, wręcz amuzycznej płyty osoby pokroju Szyca.

PS: A wyobrażacie sobie, co będzie jak Szyc dostanie tę nagrodę?

* Lista kategorii oraz nominowanych do Fryderyków 2010 - link